Projekt domu wielopokoleniowego powstał z myślą o bliskości — tej fizycznej i tej emocjonalnej. Wspólne zamieszkiwanie kilku pokoleń w sąsiedztwie sprzyja codziennym relacjom, wzajemnemu wsparciu i poczuciu ciągłości rodzinnej historii, jednocześnie zachowując autonomię każdej z części. Taki model życia pozwala łączyć tradycję z nowoczesnymi potrzebami, tworząc bezpieczne i stabilne środowisko do życia.

Projektowany budynek powstał w wyniku zmiany sposobu użytkowania oraz adaptacji istniejącego obiektu gospodarczego, który pierwotnie pełnił funkcję magazynu słomy oraz drewutni. Zachowano jego ceglaną bryłę i oryginalną elewację, podkreślając autentyczny charakter zabudowy.

Istotnym elementem projektu stało się wprowadzenie dużego, łukowego okna w elewacji szczytowej. Ten nowy akcent architektoniczny subtelnie wzbogaca historyczną bryłę, jednocześnie otwierając wnętrze na otaczający krajobraz.

W ramach adaptacji dobudowano użytkowe lukarny , wymieniono stolarkę okienną która tworzy oraz zagospodarowano kolejną kondygnację, dostosowując przestrzeń do funkcji mieszkalnej, przy jednoczesnym poszanowaniu historycznej formy obiektu – we współpracy z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków.

Projekt jest również świadomym wyborem ekologicznym. Zamiast rozbiórki i budowy od podstaw, zdecydowano się na adaptację istniejącej struktury, ograniczając zużycie nowych materiałów, ilość odpadów oraz ślad węglowy inwestycji. To przykład architektury odpowiedzialnej — takiej, która szanuje zasoby, historię i kontekst, pokazując, że trwałość i zrównoważony rozwój mogą iść w parze z wysoką jakością przestrzeni mieszkalnej.